Columns
Bijna iedere week maak je wel iets mee in Frankrijk. Vaak zijn het alledaagse dingen, maar soms is het iets specifieks - iets wat Frankrijk maakt wat het is en wat de Fransen maakt wie zij zijn! Een aantal van die gebeurtenissen is ondergebracht in De Column.
Uit onderstaande lijst kun je een bepaalde column kiezen, maar je kunt er ook met de pijltoetsen boven- en onderaan de bladzijde doorheen bladeren.
2007 - week 37 - Naar de dokter
Sinds enige tijd moet ik iedere avond een pilletje slikken dat ik in Nederland met een herhalingsrecept bij de apotheek kon ophalen. Het herhalingsrecept kreeg ik eens per drie maanden van de assistente van mijn huisarts.
Net voor ons vertrek naar Frankrijk namen wij afscheid van onze Nederlandse huisarts. Ik vroeg hem toen mij een recept voor een aantal maanden mee te geven. Met de nieuwe gezondheidszorgwet was het een rib uit zijn lijf, maar hij gaf mij 3 x 3 maanden medicijnen! Ook kregen we onze medische dossiers mee voor de Franse huisarts.

Nu ik met het laatste doosje medicijnen bezig ben, wordt het tijd om een Franse huisarts op te zoeken. Gelukkig hadden we de afgelopen maanden geen andere reden om op zoek te gaan. Uit informatie van anderen begrijpen we dat de Fransen niet zo trouw zijn aan hun eigen huisarts. Wanneer ze er een nodig hebben, kijken ze wie er dienst heeft.

Mijn vrouw geeft de voorkeur aan een vrouwelijke huisarts en in het naburige stadje blijkt een vrouwelijke arts te praktizeren. We rijden langs het adres en zien op het bordje dat het spreekuur van 2 tot 5 uur is.

Dezelfde middag stappen we om half drie binnen. Het is rustig in de wachtkamer - er is een dame voor ons. De dokter nodigt haar persoonlijk uit om naar de spreekkamer te komen en wij wachten af. Ondertussen komt een andere dame ons in de wachtkamer gezelschap houden. Wanneer de dokter opnieuw om de hoek van de deur kijkt, staan wij op en geven haar een hand. Ze brengt ons in haar spreekkamer en lijkt enigzins verward. Ze vraagt naar onze naam. Dan zegt ze dat ze onze naam niet op haar lijstje ziet staan. We begrijpen dat de regels veranderd zijn maar het bordje aan het hek nog niet is aangepast - we hadden een afspraak moeten maken.
Maar nu we er toch zijn, mag ik vertellen waarom ik gekomen ben.

Ik moet op de onderzoektafel gaan liggen. Ze beluistert mijn ademhaling en meet mijn bloeddruk. Ze vertelt dat ik ieder jaar een bloedonderzoek moet ondergaan. Ik geef haar mijn dossier waarin de resultaten van een onderzoek van een jaar geleden staan, maar na een paar seconden zegt ze dat ze geen Nederlands begrijpt. De cijfers van het bloedonderzoek moet ze wel begrijpen, maar Frankrijk gebruikt andere normen en ze kan er niet veel mee. Ik krijg een recept voor drie maanden medicijnen en een verwijzing voor het laboratorium.

Dan vraagt ze of wij een Carte Vitale hebben. We zijn nog in Nederland verzekerd, dus die hebben we niet. Met mijn Nederlandse pasje kan ze niets, ondanks dat het een E102, een Europees document, is. Ze schrijft daarop een rekening uit en wij mogen haar contant betalen - 22 euro.

Een beetje beduusd staan we tien minuten later weer op straat.

We rijden direct naar de apotheek. Ze hebben de medicijnen op voorraad, maar ik krijg niet meer dan voor een maand medicijnen mee. Volgende maand mag ik mijn volgende portie op komen halen. Geen Carte Vitale? Geen probleem, de rekening is zo gemaakt.