Ons Verhaal - Derde bezoek - Drie weken lang

Nederland viert Koninginnedag - een goede reden om naar Frankrijk te gaan. We hebben een verblijf van drie weken voor de boeg met een afspraak (de timmerman) en een aantal actiepunten (onder andere de burgemeester).

Onze nieuwe aanhanger is volgeladen en na een rit met wat tegenslag (we rijden over een klapband van een autobus) komen we bij ons Franse huis.

Het is erg warm. De natuur heeft aardig zijn best gedaan op ons terrein, want het onkruid staat meer dan twee kontjes hoog. We kunnen onze jonge aanplant bijna niet meer terugvinden. We banen ons een weg naar de caravan, die er nog net bovenuit steekt.

We maken al snel kennis met een van de Franse overbuurmannen. Hij heeft een grasmaaier en hij wil voor ons proberen of het ding ook door rimboes kan. Het lukt en even later duw ik de motormaaier voor mij uit. Hij heeft geen tractie. Een zwaar, maar zeer dankbaar werkje met onmiddellijk resultaat.   Na enkele uren zwoegen en twee keer bijtanken is er weer iets te zien van onze toekomstige bomen en van de rozenstruiken. Zo'n ding zullen we deze weken ook moeten aanschaffen!  

De rozenboog wordt geplaatst en het is tijd om wat te gaan drinken. Het is meer dan 30oC.

Een paar dagen later maken we ook kennis met de boer die de akker naast ons bewerkt. Hij belooft bij gelegenheid de rest van ons terrein te maaien, want in die drie uur had ik maar 500 van de 4,600m² gemaaid.

We gaan in de keuken aan de slag. Bij de Brico Depôt, een gigantische Karwei/Gamma/Praxis, vullen we de aanhanger met schroten, latten, kabel en andere materialen. Twee van de vier wanden worden van schroten voorzien, nadat de nodige kabels gelegd zijn. Ook een buitenkraan en een buitencontactdoos voor de caravan worden aangelegd. De 46 cm lange betonboor komt goed van pas.
Daarna moet er geverfd, geverfd en geverfd worden.

We kijken ook overal naar plavuizen. We moeten ze nu kopen en hebben, want direct na ons verblijf worden ze gelegd.
Er moet ook een nieuwe koelkast komen. Die zijn in Frankrijk behoorlijk duur, als je (zoals wij) een energieklasse A wilt hebben. In verband met de service besluiten we hem toch in Frankrijk te kopen.

En dan is er natuurlijk de grasmaaier. Ook hier kiezen we met een bekend merk voor kwaliteit. Het zijn allemaal noodzakelijke aanschaffen want een grasmaaier hebben we niet en de koelkast in Nederland kan niet mee.

We bezoeken France Telecom, want we willen de telefoon laten aansluiten. Na wat zoekwerk (met behulp van de naam van de vorige abonnee) wordt alles geregeld. Wel moet iemand langskomen om de bekabeling te controleren. Het lijkt erop dat we ADSL kunnen aanvragen, maar wel met een lagere snelheid.

De tuin.

Ondertussen wordt er hard verder gewerkt in de tuin.
Een gedeelte kan nog niet geplant worden, omdat we bang zijn dat de timmerman ze zal beschadigen. We hebben rozen, hagen, kastanjes (net uit het ei...) en tientallen lavendelplantjes bij ons die allemaal een plaatsje moeten krijgen.

Naar de mairie.
Op het gemeentehuis worden we begroet door de secretaresse die postzegels staat te likken. Meneer de burgemeester is niet aanwezig, maar ze gaat proberen ervoor te zorgen dat hij er volgende week donderdag om vier uur is.
Ze schrijft het tijdstip op een papiertje en doet het visitekaartje erbij dat wij achterlaten.

Volgende week wordt de week:

  • de koelkast wordt bezorgd
  • de auto moet gerepareerd
  • de telefoon wordt aangesloten
  • de timmerman moet komen
  • we gaan naar de burgemeester
Week 2

De koelkast komt op tijd, de garage heeft de onderdelen, de telefoonmonteur staat precies op de afgesproken tijd voor de deur...
Zijn we in Frankrijk?
Inderdaad, want de timmerman komt niet opdagen!

Wanneer we hem bellen is hij verbaasd dat we zijn (voicemail) berichtje niet ontvangen hebben: de ramen en deuren zijn nog niet binnen! Het is een streep door de rekening, want veel activiteiten hangen af van het plaatsen van de ramen en deuren. Hij komt zodra ze binnen zijn, is de vage belofte.

Wanneer we hem de vrijdag nogmaals bellen, is de belofte dat hij aanstaande woensdag komt, want dinsdag komt alles binnen.

Monsieur Le Maire.

Na de teleurstelling met de timmerman, staat dezelfde dag het bezoek aan de burgemeester nog op de planning. We kleden ons om en rijden om tien voor vier richting mairie.
Wanneer wij binnenkomen treffen we de secretaresse achter de balie aan. Ze is klaar met zegels plakken. Ze herkent ons direct en kan ons melden dat Monsieur Le Maire in het kamertje ernaast op ons zit te wachten!


Als wij binnenstappen zit hij achter een klein houten bureau wat stapeltjes papier te ordenen. Hij is vriendelijk, onder de indruk van de presentatie van onze plannen en in zijn sas met de Hollandse cadeautjes die we voor hem hebben meegebracht: jenever en stroopwafels. De plannen lijken hem "pas de problème", maar wanneer we hem vragen hoe het nu verder moet, roept hij de hulp van de secretaresse in.

We krijgen al snel door dat zij in deze gemeente de broek aan heeft. De burgemeester is er meer voor de formaliteiten. Ze pakt een formulier en begint het voor ons in te vullen, waarna ik het mag ondertekenen. Het is geen bouwvergunning die we nodig hebben maar we moeten onze plannen wel melden. Wanneer we vermoeden dat we dat bij deze gedaan hebben, hebben we het mis. Er gaan ongeveer drie weken overheen, voordat deze formaliteit is afgerond.

Ik hoor mijn vrouw denken: "wat een geluk dat de timmerman vanochtend niet begonnen is".

Over drie weken kunnen we langskomen om de vragen of de procedure rond is. Kosten? Die zijn er niet aan verbonden!

De burgemeester bedankt ons nogmaals hartelijk voor de presentjes. Volgende keer moeten we ook maar een Hollands cadeautje voor de secretaresse meenemen. Dan kan zinvoller zijn!

 

Ontspanning.

We hebben elkaar ook een fiets gegeven. Het is een soort mountainbike die je op de landweggetjes goed kunt gebruiken. In Frankrijk heet zo'n fiets een VTT (Vélo Touts Terrains). 's Avonds maken we enkele korte tochtjes.
Op vrijdag komen dochter en vriend langs, onze eerste kampeergasten. Na een bruiloft de vorige avond zijn ze behoorlijk moe. Maar al snel merken ze hoe "onthaastend" deze omgeving werkt.

Op zaterdag staan ze na een klokje rond slapen vol goede moed op, want er moet gewerkt worden.
Na de koffie, croissants en la Miche gaan ze aan de slag. De rare heuvel schuin voor het huis wordt weggehaald. Gelukkig bestaat hij voor een groot deel uit zand en aarde, maar het is toch een stevige klus.

En als je dan toch bezig bent, dan ga je gewoon verder met de schuur. Er ligt allemaal grind in, dat we gebruiken om een begin van een pad te maken, Het loopt van de voortuin tot aan de caravan. Ook ontdekken we dat er beton op de vloer van de schuur ligt!

Tenslotte nog even een vuurtje stoken om alle troep te verbranden.